Jamie's website |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
DE BEGRAFENIS |
|
De week na Jamie's overlijden is wat wazig, moet ik zeggen. We hebben zoveel moeten doen. Op zaterdag hebben we dan na de middag persoonlijk onze beste vrienden gaan verwittigen, eerder ging niet want het huis zat vol, er moest nog één en ander geregeld worden, ... Maar we wilden er toch even tussen uit, het werd allemaal even iets teveel. De begrafenisondernemer kwam nog maar eens langs : welk kistje, welke bloemen, ... We kozen voor een wit kistje en roosjes. We hebben Jamie's voetbalkleren van de training meegegeven om hem aan te doen. Dat was toch tenslotte zijn hobby. De pastoor wilde de dienst regelen. En vroeg of we het zagen zitten om er aan mee te werken. Hij heeft dan de chiroleiding, de voetbaldelegées en de leraar van Jamie's school op zondag bijeen geroepen. Samen met hen hebben we dan teksten, liedjes, muziek gekozen. Dat was voor ons toch een mogelijkheid om er een persoonlijke dienst van te maken, speciaal voor hem. Zij kenden Jamie allemaal op een andere manier en dat heeft dan toch een impact gehad op de mis. Ik vind het een mooie mis geworden. Want veel tijd om zoiets deftig voor te bereiden krijg je niet maar toch is het een definitief afscheid dat je nog zo mooi mogelijk wil maken voor je kind. Dat was het laatste dat we nog konden doen. (Buiten de rechtszaak dan maar dat neemt zijn tijd ook nog steeds, misschien hierover later meer, nu wil ik er nog geen woorden aan verspillen, er is immers nog altijd geen vooruitgang in deze zaak). Bij de pastoor thuis is dan ook het idee ontstaan van de zonnebloemen. De chiro zou zorgen voor pitten en uitdelen aan vooral de kinderen in de kerk. En de school zou proberen om zo veel mogelijk klasgenootjes te verwittigen en om de instrumentale muziek te verzorgen. En dat is hen wonderwel gelukt in die vakantiedagen want er waren een heleboel van Jamie's klasgenootjes in de kerk. 'Afscheid van een vriend' van Clouseau werd gekozen en ook het liedje van Vanda Vanda 'Sunshine after the rain' was erbij omdat ik hen zei dat dat net één van de liedjes was die Jamie toen altijd meezong. Met als resultaat natuurlijk nu dat ik het liedje niet of moeilijk kan horen zonder het behoorlijk lastig te krijgen. Zaterdagnamiddag mochten we dan eindelijk ook terug naar Jamie toen hij al in Westmalle was bij de begrafenisondernemer. Ik had hem liever thuis gehad maar dat wordt hier niet gedaan (denk ik want niemand heeft ons dat toen gezegd en zelf hebben we er niet achter gevraagd, waar ik nu achteraf spijt van heb). We hebben voor hem nog zijn knuffel van Winnie the Pooh en een foto van Sam meegebracht. En zijn nieuwste shoes, die hij de woensdag voordien voor de eerste keer heeft aangehad. We wilden dat hij alles bij zich had waar hij toen gek op was. Er zijn ook foto's genomen maar (vergeef het me) die zijn voor ons privé. We zijn elke dag nog naar Jamie gegaan. Ik wilde er eigenlijk liever niet weg maar het moest. En dat is verdorie hard, om je kind te moeten achterlaten. En nu, zijn er dingen die ik liever anders had gedaan of gehad. Maar op die momenten leef je niet maar word je geleefd. Je leeft op automatisch. Je wil die dagen zo snel mogelijk achter je laten ook al wil je steeds terug naar de tijd voordien. Jamie, mopke, je word nog steeds gemist. |
|
|
Donderdag 30 augustus 2001 De dag van de begrafenis, er was veel volk. De dag voordien op de gebedswake ook, toen werden er zelfs al herinneringsprentjes bijgedrukt. |
|
|
Afscheidswoordje van de CHIRO Jamie, Op je kampaandenken, "Jij bent de echte chiroman". Jamie, De manier waarop je zat, stond en liep ... |
|
|
AFSCHEIDSWOORD VAN DE VOETBAL |
|
|
Mijn afscheidsbriefje Ik kan met geen woorden beschrijven wat er nu in ons omgaat. Ik wil je nog zoveel zeggen, nog zoveel vragen, nog zoveel geven. Dat kan nu niet meer. Iedereen zegt je was een levenslustig kind, en dat was je ook. Daarom ook doet het zo'n pijn. We begrijpen niet waarom je zo vroeg van ons weg moest gaan. Je had nog zoveel om naar uit te kijken, vooral dan de komst van een nieuw speelkameraadje, een kleine pup. Je telde samen met ons de dagen af. Je wist één weekje school en dan kwam hij. Dan zou je twee hondjes hebben om te spelen. Je had zoveel energie. Je kon de ganse dag bezig zijn. Je speelde met Joey, je speelde met papa en mij met de kaarten. Je ging terug voetballen met je nieuwe shoes.
Wij weten gewoon niet hoe het nu verder moet zonder jou. Je ging op kamp met de chiro en ik vond tien dagen al zo lang zonder jou. Nu zijn het tientallen jaren zonder jou. Het lijkt allemaal zo onwezenlijk. We kunnen het nog altijd niet geloven. Wat is er toch gebeurd die vrijdag? Waarom jij, waarom??? Nu hebben we alleen nog de herinneringen aan een fantastische knul; mijn mopke Jamie, onze lieve zoon. We houden ontzettend veel van je en we zullen je zo hard missen. We zullen je nooit ofte nimmer vergeten. Wees lief voor vava en |
Dit is nu Jamie's laatste rustplaats. We hebben voor hem een zerkje gekozen met een voetbal op, omdat hij hier toch heel veel tijd aan spendeerde. En natuurlijk mag ook een hondje niet ontbreken.
|
 Jamie, Maar wie kan me zeggen waar de regenboog begint?
|
|
|
|