24 AUGUSTUS 2001

Deze dag begon als elke andere vakantiedag. Ik moest gaan werken van 9 u tot 14 u en Joey en Jamie zouden ondertussen naar de speelpleinwerking Robbedoes van ons dorp gaan.


Omstreeks half 9 had ik onze jongens Joey en Jamie afgezet bij Robbedoes. Jamie ging hier graag naartoe, hij keek zelfs niet meer om toen ik hen zei : dag, tot straks. Hij voelde zich al zo groot. En het moest ook een leuke dag worden, ze gingen zwemmen naar de openluchtvijver Breebos in Rijkevorsel.

Rond een uur of 4 zouden ze terug zijn. Tegen kwart voor vier ongeveer ben ik naar het aankomstpunt gereden in het volgende dorp. Ik heb nog met één van mijn zussen zitten bellen; die had ook haar eigen problemen toen waar we over aan het praten waren en daarom stond ik er niet bij stil dat het zo lang duurde eer ze terug kwamen.
Maar het bleef maar duren vooraleer de bus terug kwam. En toen ze er dan een groot uur later toch was, stapten alle kindjes uit, en keken mij in het voorbij gaan aan. Toen stapte mijn oudste zoon Joey uit. Maar Jamie was er niet bij. Ik dacht nog dat hij in slaap gevallen was in de bus. Maar toen Joey huilend in de auto stapte en ik er geen woord uitkreeg, begon ik te panikeren. Die moment schiet er vanalles door je hoofd maar niet hetgeen er werkelijk gebeurd was. Waar was Jamie???

Eén van de jonge leidsters kwam naar me toe en zei aarzelend : Mevrouw, er is iets ergs gebeurd. Er is een kindje verdronken. Mijn gedacht ging eerst nog niet naar Jamie, maar waar was hij dan? Toen bleek dat het inderdaad mijn jongste knul was, en het echt wel serieus mis was, ben ik als een zombie naar huis gereden. Hoe ik die paar kilometers van het ene dorp naar het andere gedaan heb, weet ik nu nog niet. Wel weet ik dat het verkeer me danig in de weg zat. Ik wilde tot bij mijn moeder rijden omdat daar mijn man ook ondertussen aangekomen was na zijn werk toen ik een busje van de politie / rijkswacht (ik weet het niet goed meer) aan de overkant zag staan. Onbewust moet ik geweten hebben dat die voor ons kwamen en ik ben dan ook bij mijn huis afgedraaid.

De politie stond toen pas (al?) aan de deur en even later komt dan het "officiële" nieuws. Uw zoon is verdronken. Of we zijn kleding konden beschrijven, hij had niet meer dan een zwemshort aan, en of we naar het ziekenhuis konden rijden om hem te gaan identificeren. Ik kan je verzekeren, op zo'n moment weet je nog weinig. Welke zwembroek had hij aan? Welke kleren had hij aan? De politie beschreef ze eigenlijk zelf beter dan dat ik me die moment herinnerde.
 Dan heb ik Joey zijn papa laten halen en gezegd dat hij zelf bij de moemoe moest blijven. We moesten naar het ziekenhuis in Turnhout waar ze Jamie naar toe gedaan hadden maar we mochten niet zelf rijden met de auto. Dan maar even de buurvrouw gevraagd om mee te rijden, en eerlijk het zou niet gegaan hebben om zelf te rijden met zo'n slecht nieuws.

Daar aangekomen, moesten we nog zoeken naar waar we moesten, we zouden worden opgevangen maar daar was bij aankomst weinig van te merken. Tot we op de spoedafdeling kwamen, daar liep een hoop volk, dokters en politie, maar ergens wilde ik al aan één van de kamers stoppen, alsof ik wist dat Jamie in één van die kamers lag.
Maar toen we Jamie zagen, drong het nog steeds niet tot ons door, nu soms nog altijd niet. Het leek alsof hij lag te slapen, zo mooi en zo rustig. Wie stond er allemaal bij? Enkele dokters, een geestelijke, de politie, we hebben niet met hem alleen mogen zijn daar. En toen we dan toch weg moesten, weet je niet wat te doen. De begrafenisondernemer moest maar bellen om te vragen wanneer het lichaampje zou worden vrijgegeven. Gelukkig is er geen autopsie op gedaan. Dat hebben we nadien wel kunnen 'controleren'.

En dan dat geregel allemaal. De familie verwittigen, ik ben de jongste van 12 dus dat brengt een hele grote familie mee; ik heb zussen die dichtbij wonen, die wat verder wonen en één zus, toch wel eigenlijk Jamie's lievelingstante die in Wallonnië woont; ze kwamen die avond allemaal langs. De begrafenis regelen, "bezoekers" ontvangen, ... alles gebeurde in een roes. Nu nog weet ik sommige dingen niet meer. Maar andere dingen herinner ik me dan wel goed. Zoals die ene van papa's werk die zei dat ik een harde was! Omdat ik op dat moment niet zat te wenen?! Dat doet pijn, maar je moet ergens een beetje hard zijn die dagen want er kwam toch een heel deel op mijn 'nek' terecht. Mijn man kon het niet goed aan met al die 'vreemde' mensen en telkens weer je moeten sterk houden voor anderen. Wat begrijpelijk is natuurlijk maar iemand (ik dus maar) moet er zijn om iedereen te ontvangen. Al waren er toen ook al bepaalde mensen die op visite kwamen die ik eigenlijk liever dat moment ook niet zag komen. Maar je moet dan toch tegen iedereen vriendelijk zijn, al is dat dan die dagen maar voor de schijn (sorry, maar zo voel ik het).
En voor het overgrote deel lijkt het alsof je er niet bij bent, dat alles buiten je om gebeurd. Gelukkig had ik veel hulp aan mijn moeder die vooral de begrafenis hielp regelen en haar groot huis ter beschikking stelde.

En dan die vragen waar je mee zit.
Waarom is dit gebeurd? Wie heeft er schuld? Hoe laat is het gebeurd? Waarom hebben ze Jamie niet beter in het oog gehouden? ... Allemaal vragen die bijna allemaal onbeantwoord zullen blijven.
In mijn hart weet ik wie ik verantwoordelijk acht maar wat heb ik eraan? Jamie zijn we kwijt en die krijg ik nooit of nooit nog terug. Daarom leg ik soms ook de schuld maar bij mezelf : ik had hen nooit mogen laten meegaan, was ik thuis gebleven dan had Jamie nog geleefd, ..., had ik hen maar niet aan die van de gemeente toevertrouwd, had die visvijver maar nooit bestaan ... !

Die dag is ons leven voor altijd veranderd en wij blijven achter met enkel vragen en twijfels maar zonder Jamie.

Ik hoop voor u die dit leest dat u dit nooit hoeft mee te maken. En voor degenen die dit spijtig genoeg wel al meegemaakt hebben, u hebt onze steun zoals wij zeker uw steun hebben. We zijn voor altijd "lid" van een "club" waar niemand ooit echt lid van wil worden.