ZIJN JONGE LEVEN

9 maanden op je gewacht

9 jaar van je kunnen genieten

99 jaar te weinig.

In die negen jaar ben je zoveel voor ons geweest : onze kleine baby, Joey's kleine broer.

Je was een gezonde baby. Tot je op je tien maanden even heel ziek bent geweest. Je had een verkoudheid waar je niet leek vanaf te komen zodat we je moesten achterlaten in het ziekenhuis die vrijdag in mei. Toen we 's nachts een telefoontje kregen dat je werd overgebracht naar een gespecialiseerd kinderziekenhuis en dat we zo snel mogelijk moesten komen, zijn we met een bang hart zo snel mogelijk naar je toe gekomen. De dokters kregen je koorts niet naar beneden en daar bovenop kreeg je toen een astma-aanval en ze wilden daarom geen verdere risico's meer nemen.
Gelukkig was het toen 's nachts dat je bent overgebracht want je papa en ik zijn de ambulance achterna gereden, door alle rode lichten door. We wilden immers zo snel mogelijk terug bij je zijn. Toen duurde het nog een hele tijd voor we je mochten zien. We hoorden je wenen maar mochten nog niet tot bij jou.
En dan kwam de dokter. Je was op alle mogelijke plaatsen op je kleine lichaampje ge-intubeerd, er leek geen enkel vrij plekje meer te zijn; je voetjes, je armpjes, je hoofdje, overal lagen tubetjes en slangetjes. Nee, toen zag het er niet goed uit. We dachten toen wel dat we je niet meer zouden terugkrijgen.
Je bent drie dagen op intensive care geweest vooraleer ze je opnieuw dierven overbrengen. Op zich lijkt dat niet lang maar die moment zelf leek het eeuwig te duren.
Daarna ben je nog een tijdje in het ziekenhuis moeten blijven tot alles opnieuw onder controle was.
Je hebt ons toen wel doen schrikken maar dat is achteraf alweer snel vergeten. Je moest wel regelmatig op controle komen maar we hebben geen enkele keer meer iets gemerkt van astma of kortademigheid. Je was opnieuw zo gezond als een vis.

Je leerde lopen, praten, ... , je groeide op tot een klein, lieve peuter. Je speelde met Joey en je genoot van alles om je heen. Het was zo leuk om jullie samen bezig te zien.

Toen werd je kleuter. Je ging voor het eerst naar school, je maakte vriendjes. Je leerde knippen, kleuren, .. je speelde zo graag met iedereen. Je was zo koddig in alles wat je deed, al had je toen ook al koppige kuren. Maar dat was niet erg, je zat tenminste vol leven.

Stilaan werd je groter. Op 1 juli 1998 werd je 6. In september ging je naar de grote school, samen met Joey. Nu zou je ook leren lezen, schrijven, rekenen, ... Je deed je eerste communnie, je ging bij de voetbal waar je je kon uitleven. Voetbal was je favoriete sport en goalen dat je kon maken!! Het was een spannend jaar.

In het tweede leerjaar had je zelfs twee leerkrachten. Ze hadden hun handen vol. Je was altijd al een deugniet en dat zullen ze geweten hebben.

1 juli 2000 Eindelijk gingen we naar Disneyland. Ik ben blij dat we dat nog hebben kunnen doen. Jullie vroegen er al zolang achter. En terwijl jullie op kamp waren met de chiro zijn wij onze Sam gaan halen.

Ook de juf van het derde heeft werk met je gehad. Je zette de klas al eens graag op stelten. Je hebt in ieder geval een indruk achter gelaten. Je was een graag geziene gast.

1 juli 2001

Je werd 9 jaar. Je amuseerde je in de vakantie. We hadden nog zoveel plannen.
De vakantie liep stilaan ten einde, je zou naar het vierde gaan met je nieuwe boekentas en een grotere fiets. Eens je op school was, wist je dat er nog een tweede hondje bijkwam. Je hebt hem slechts één keer gezien, maar je kende zijn naam al : Darco.

En dan die fatale vrijdag 24 augusus 2001 : Je ging met de speelpleinwerking van het dorp zwemmen naar een vijver.We hebben je niet meer levend terug gezien. Je kon je plan genoeg trekken in het water maar toch ben je verdronken! Hadden ze maar beter toezicht gehouden!

Hoe, waarom, door wie, allemaal open vragen.

NU HEBBEN WE ALLEEN ONZE HERINNERINGEN NOG.

WE HOUDEN VAN JE EN ZULLEN JE NOOIT VERGETEN!

JAMIE IS EN ZAL VOOR ONS ALTIJD SPECIAAL ZIJN.

JAMIE IS AND ALWAYS WILL BE SPECIAL TO US.