DE RECHTZAAK

We zijn al enkele jaren bezig met de rechtzaak. Niet zozeer om een persoonlijke schuldige aan te duiden, maar wel meer om de tegenpartij  hun verantwoordelijkheid te doen opnemen. Zodat ze zouden toegeven dat hun zwemvijver onveilig was en nog steeds is. Elk jaar opnieuw als de zomermaanden eraan komen, hou ik mijn hart vast en hoop dat er geen nieuw drama moet volgen. Want zolang zij bij hun standpunt blijven en ervan overtuigd zijn dat ze gelijk hebben, dan zal er niets veranderen.

We zijn hier reeds mee bezig sinds kort na Jamie's overlijden en inderdaad na bijna 5 jaar is het nog steeds niet uit de voeten. En daar wordt een mens zo moe en depri van.

Maar op 12 september eerstkomende zouden we dan eindelijk toch mogen verwachten dat er een uitspraak komt. Ik hoop het maar. Want de zaak is al zo dikwijls terug uitgesteld.

Maar opgeven doen we niet. Dat zijn we Jamie verplicht. Hij zat ook altijd boordevol energie. Dus doorgaan zullen we. Zodat we dit hoofdstuk ook met een goed gevoel mogen afsluiten.

Dus Jamie, mijn lieve engel, we doen het voor jou.

12 september 2006

Vandaag zijn we naar de rechtbank geweest. Maar er was nog geen uitspraak. De zaak is voorgelegd aan de rechter en die gaat nu de zaak bekijken. Dus we zijn eigenlijk nog even ver.

Al die maanden was het steeds maar weer hun besluiten en ons besluiten neerleggen, en zo maar steeds op en af. En nog steeds probeert de tegenpartij alles voor zich uit te schuiven en de fout elders te leggen. We hadden eerlijk gezegd niet anders verwacht.

Het zal nu eerder oktober, november worden. Alweer een paar weken uitstel, waarom duurt het toch zolang allemaal?

En dus wachten we maar weer geduldig af.

3 NOVEMBER 2006

Het is zover. Er is een uitspraak gevallen ivm het overlijden van Jamie. Maar het is niet gunstig voor ons. We hebben de zaak spijtig genoeg verloren.

Ook al hadden we dit een beetje verwacht, de melding dat de zaak is uitgesproken door een rechter en dat niet in ons voordeel spreekt, doet pijn. Het lijkt erop alsof Jamie een tweede keer sterft. Want zij hebben hun verantwoordelijkheid, of althans het gebrek eraan, niet willen toegeven.

Bij ons rustte de bewijslast. Maar hoe kunnen wij dingen bewijzen? Wij hadden toen die periode andere dingen aan ons hoofd. Onze zoon was gestorven en moest begraven worden. En nadien??? Hoe weten wij nu wat er moet nagekeken worden? Er is een zogenaamd onderzoek geweest maar wat hebben zij onderzocht??? De toestand van het water, al dan niet vervuild; hoe er officieel toezicht is; ... Oké, officieel klopte hun papierwerk natuurlijk. Maar van die bewuste dag valt er niks na te kijken. Het is hun woord tegen het onze en dan nog...

Komt er ook nog bij dat tijdens de afgelopen 5 jaar er reeds door de tegenpartij al één en ander is kunnen aangepast worden. Want zo beweren zij, stond er wel een bord in het water met de boodschap dat het dieper is dan 1.35 m, wat heel zeker niet het geval is; dit bord is er pas gekomen na 21 juli 2002 toen er bijna een tweede jongen verdronken is. En op een plaats die helemaal niet in de buurt van het ongeval was.

En de vijver zou overzichtelijk genoeg geweest zijn voor één redder. Kom nu, moet je dat maar eens uit gaan testen op een warme zomerdag tussen 14 en 15 uur toen het bij Jamie gebeurde. De redder zat op een lage (tuin)stoel met zijn gezicht naar de zon. Kun je dan alles overzien ???!!

En blijkbaar is het, volgens de tegenpartij dan, ergens ook Jamie's fout. Hij kon niet voldoende zwemmen. Dus moest hij maar in het peuter- en kinderbadje gaan spelen. Welke 9-jarige knul wil er nu als een peutertje behandeld worden? Terwijl de rest allemaal op en rond de schuifaf aan het spelen is? Maar dat begrijpt men blijkbaar ook niet. En hij was waarschijnlijk (ook nog volgens hen) heel hard aan het stoeien in het water met anderen en is daarom verdronken. Mag plezier maken ook niet?

En ja, wij stellen ook, net als de tegenpartij trouwens, de speelpleinwerking aansprakelijk. Want ook zij waren volgens ons in de fout gegaan. Maar op aanraden van onze advokaat hebben we de zaak met hen niet op de rechtbank uitgevochten. Wat we beter ook wel hadden gedaan, al was het maar voor mijn eigen gemoedsrust geweest. Maar je vertrouwt op het oordeel van je advokaat natuurlijk en daarom hebben we het maar zo gelaten. Maar je moet je eens voorstellen wat het verlies van een kind met je doet. Je weet niet hoe je leven soms verder moet. Dus bij deze : MONITOREN VAN DE SPEELPLEINWERKING HIER : VOOR ONS ZIJN JULLIE EVEN AANSPRAKELIJK EN FOUT GEWEEST ALS DIE ANDEREN!!!!!

Mijn grootste fout als mama zal altijd zijn dat ik hen heb mee laten gaan. Het was de allereerste keer dat ze met iemand anders gingen zwemmen zonder dat ik er zelf bij was. En dit vergeef ik mezelf nooit. Altijd heb ik als een soort van 'moederkloek' over hen gewaakt. Op de één of andere manier was ik steeds in de buurt als ze gingen zwemmen. En dan gebeurt er niks. Eén keer laat ik ze los en ik ben mijn jongste zoon kwijt.

Wij blijven achter met ons verdriet. We missen hem zo.

JAMIE

SORRY LIEVE SCHAT MAAR JE STERVEN IS ZINLOOS GEWEEST.

We hadden gehoopt dat er toch nog iets goed uit zou gekomen zijn. En dat het een teken kon zijn dat er in de toekomst beter zou gekeken worden naar de veiligheid van zwemvijvers. Maar blijkbaar interesseert het de mensen niet dat er kinderen sterven door de onveiligheid en onverantwoordelijkheid van openbare instellingen. Als het maar geld opbrengt ... Tot het hen overkomt ...

En ook al wens je het verlies van een kind aan niemand toe, ergens zouden zij net hetzelfde moeten meemaken, dan pas zal er iets veranderen aan de hele zaak. Dan zullen ze misschien snel zijn om alles aan te passen of, zoals in ons geval bij verdrinking in een onveilige zwemvijver, de vijver volledig dicht te gooien.